Sorlekua utziz geroz, ondikotz, hala bearrez,
jainko ona urrikalduz, betiko nere nigarrez.

Primadera hasi orduko, arbolak estaltzen lorez,
xoritto bat heldu da beti, nere herritik hegalez.

Neregana hain urrundik, etortzean unatua,
arbolarik hurbilena, du bere pausa lekua.

Aldazka goren-gorenean, horra non den lokhartua:
lumapean zango bat eta, hegalpean du burua.

Pausa adi! Lo egizak, xori maitea bakean;
atzarriak ni hire zain, hemen nauk hire aldean.

Ur-xortarekin horra gero, papurrak leio-gainean;
bainan gero hango berriez, orhoit adi atzartzean.

Orhoit adi, bai, xoria, herri maiteko berriez.
Nere aita, nere ama, negarretan nik utziez.

Mintza hakit ahaidez eta, mintza lagun on ekiez:
mintza nihor ahantzi gabe, maite ninduten guziez.

Xorittoa joan denean, hostoan eror denboran
berriz ethor ez dadien, nago beldurrez ikharan.

Ihiztaria, hartzen baduk, ene xoria segadan,
utzak, othoi, gaixoa libro, berriak ekhar detzadan.